Ο πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής στο λόγο του κατά την τελετή έναρξης της 29ης Ολυμπιάδας προέτρεψε τους αθλητές να στρέψουν την πλάτη τους στα φάρμακα και να προτιμήσουν καθαρούς αγώνες, την ίδια στιγμή που εκατοντάδες αθλητές αποκλείστηκαν από το να συμμετάσχουν ακριβώς επειδή βρέθηκαν θετικοί σε αναβολικά.

Κάθε τετραετία οι παλιοί Ολυμπιακοί τελειώνουν με την ελπίδα την επόμενη φορά να έχουν σταματήσει οι εχθροπραξίες στον κόσμο και οι επιδόσεις να καθαρίσουν από την αρπάγη των αναβολικών. Πόσο αφελή ακούγονται όλα αυτά! Οι επόμενοι αγώνες βρίσκουν την Οσετία να έχει μόλις αρχίσει πόλεμο και τον έλεγχο doping να αποκλείει σχεδόν τους μισούς Έλληνες αθλητές λόγω χρήσης απαγορευμένων ουσιών.

Κι όμως, κάθε μα κάθε τετραετία η ίδια ελπίδα κυοφορείται στις καρδιές όλων μας, αντικατοπτριζόμενη και στην παρουσία μικρών παιδιών στις τελετές έναρξης τέτοιων παγκόσμιας εμβέλειας εκδηλώσεων: η ελπίδα ότι η νέα γενιά θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη, ότι η νέα γενιά θα αλλάξει τον κόσμο…

Στις συζητήσεις με τους φίλους μου, λοιπόν, σχεδόν ομόφωνα συμφωνούμε ότι το facebook δεν είναι καλό ή κακό από μόνο του, αλλά εξαρτάται από τη χρήση και τη συχνότητα χρήσης που του κάνει κανείς. Σίγουρα είναι ευχάριστο να ξαναβρίσκεσαι με παλιούς γνωστούς, αλλά σίγουρα δεν είναι απόλυτα υγιές να περνάς σ’ αυτό όλη σου τη μέρα. Υπάγεται στην κατηγορία “ιντερνετική ζωή”, που έχω αναφέρει σε προηγούμενη δημοσίευση. Τις στιγμές που κάνει κανείς το διάλειμμά του από τη δουλειά, είναι μια ευχάριστη νότα διασκέδασης του μυαλού να παίξει ένα δυο παιχνιδάκια στο προφίλ του ή να στείλει ένα ιπτάμενο πρόβατο σε κάποιον από τις επαφές του. Αυτό που δεν έχουμε καταλήξει ακόμα, παρά τις πολλές ώρες κουβέντας, είναι τα αίτια: τι ωθεί τον καθέναν μας να επικοινωνεί ηλεκτρονικά, αντί να το κάνει ενώπιος ενωπίω, πάνω από μια κούπα καφέ ή ένα ποτήρι ποτό;

Η ηλεκτρονική πραγματικότητα είναι η τρύπα της στρουθοκαμήλου. Όποτε νιώσεις ότι απειλείσαι από το πραγματικό περιβάλλον σου, μπορείς να χωθείς στην εικονική πραγματικότητα που έχεις δημιουργήσει και να δραπετεύσεις. Όταν περάσει η μπόρα, βγάζεις το κεφάλι έξω και κοιτάζεις γύρω γύρω να δεις τι επεισόδια έχασες, αν βέβαια είσαι ακόμα ζωντανός (στην περίπτωση της στρουθοκαμήλου). Στον εικονικό σου κόσμο υπάρχεις ανενόχλητος, χωρίς υποχρεώσεις, λογαριασμούς, Κτηματολόγια (άλλος μπελάς κι αυτός), έγνοιες. Σου δίνεται η δυνατότητα να γνωρίσεις άτομα από όλον τον κόσμο, χωρίς να βγεις από το δωμάτιό σου. Και σε περίπτωση που κάποιος σε ενοχλεί ή σου προκαλεί ανία, εύκολα τον διαγράφεις από τις επαφές σου ή τον μπλοκάρεις και ξεμπέρδεψες μαζί του μια και καλή. Δεν είναι να απορεί κανείς που τόσοι άνθρωποι καθημερινά αποδρούν στους εικονικούς κόσμους τους, είτε αυτοί βρίσκονται στο facebook, είτε στα προγράμματα επικοινωνίας είτε οπουδήποτε αλλού.

Φυσικά, όπως σε όλα τα πράγματα, έτσι κι εδώ υπάρχει και ο αντίλογος. Όχι που δε θα υπήρχε. Η ανθρώπινη μοναξιά δεν επουλώνεται με ηλεκτρονική παρέα. Η ανθρώπινη επαφή δεν υποκαθίσταται με μηνύματα σε μια οθόνη. Καλώς ή κακώς είμαστε φτιαγμένοι για να είμαστε παρέα, είτε περνάμε καλά είτε τρωγόμαστε μεταξύ μας. Καλή είναι η επικοινωνία μέσω δικτύων κοινωνικοποίησης, αλλά όπως λέει και το τραγούδι κάποιων φίλων έχεις πρόβλημα “όταν η οθόνη σβήσει”. Για παράδειγμα, εγώ αυτή τη στιγμή έχω τα νεύρα μου και θέλω να ακούσω μια φιλική κουβέντα, αλλά καμιά επαφή μου δεν είναι μέσα. Τι κάνουμε; Τηλεφωνάμε στους φίλους μας και βγαίνουμε τσάρκα.

Φάσκω και αντιφάσκω. Δε βγαίνει άκρη, μου φαίνεται.  Καλύτερα να ανοίξω τη βρύση του κρύου νερού και να χώσω το κεφάλι μου από  κάτω, μήπως και το μυαλό πήξει και πάει στη θέση του.  Τι να πω;…

Ξέρεις πώς είναι να έχεις υπερβεί εαυτόν και να ανοίξεις δειλά την καρδιά σου και να αποκαλύψεις τα αισθήματά σου στο πρόσωπό του; Και την ώρα που νιώθεις εκτεθειμένος, εκείνος να παραδέχεται πως νιώθει το ίδιο; Ξέρεις πώς είναι, ενώ εσύ πετάς στον ουρανό και κυκλοφορείς παντού με ένα χαμόγελο μονίμως ζωγραφισμένο στο πρόσωπο, να σου γνωρίζει  την κοπέλα που του έχει κλέψει την καρδιά; Κι όλα αυτά όταν νόμιζες μέχρι πριν λίγο ότι την καρδιά του την είχες κλέψει εσύ; Ότι κάνεις τη δική σου καρδιά πέτρα και το προσπερνάς για να μη χαλάσεις τη φιλία σας;

Ξέρεις πώς είναι να συνεχίζεις να μιλάς μαζί του για μέρες και εβδομάδες, προσπαθώντας να φέρεσαι φιλικά και αξιοπρεπώς, για να μην εκθέσεις άλλο τον εαυτό σου; Ξέρεις πώς είναι, πάνω που νομίζεις ότι τα κατάφερες, να σου λέει ότι είσαι η μούσα του; Και παρά τις προσπάθειές σου να νιώθεις ότι αναπόφευκτα τον ξαναερωτεύεσαι; Κι όταν φτάσεις μιαν ανάσα από το να του αποκαλύψεις τα αισθήματά σου για δεύτερη φορά, να σου ανακοινώνει ότι παντρεύτηκε; Ξέρεις;…

Ο Adiel είναι Βραζιλιάνος, μεταπτυχιακός φοιτητής της πληροφορικής και ερωτευμένος με τη μάθηση. Έχει πάθος με τη γλωσσολογία και μαθαίνει, ανάμεσα στις υπόλοιπες γλώσσες, και ελληνικά. Σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει να παραδεχτώ ότι αρκετές φορές με ρωτάει κάτι στα αρχαία, ένα σημείο στίξης ή μια κατάληξη, και εγώ (που τα ελληνικά είναι η μητρική μου γλώσσα) χρειάζεται να ανατρέξω στη γραμματική του λυκείου για να μπορέσω να απαντήσω! Είναι απίστευτο για μένα, ένας άνθρωπος που γεννήθηκε σε άλλη ήπειρο, που δεν έχει καμιά καταγωγή από Ελλάδα, που δε σπούδασε καν αρχαία ελληνική γραμματεία, να μπορεί να γράφει σωστά ελληνικά, και μάλιστα να βάζει και τόνους! Και στα αρχαία και στα νέα!

Αυτό που μου αρέσει περισσότερο όμως με τον Adiel είναι η επιμονή και η υπομονή του μέχρι να τα καταλάβει όλα. Πραγματικά το λατρεύω, ίσως επειδή και το δικό μου μυαλό σε κανονικές συνθήκες θέλει να τα καταλαβαίνει όλα. Αν κάτι δεν το καταλάβει, θα ρωτήσει. Αν η απάντηση δεν τον ικανοποιεί, θα φέρει τις αντιρρήσεις του και θα τις τεκμηριώσει. Το χαίρομαι ειλικρινά όταν μου κάνει ερωτήσεις ετυμολογίας για τις ελληνικές λέξεις, ρωτώντας πράγματα που εμείς οι Έλληνες τις περισσότερες φορές θεωρούμε δεδομένα. Τις προάλλες με εξέπληξε ρωτώντας με με σοβαρό ύφος αν, όταν λέμε “γνώθι σ’ αυτόν” εννοούμε “γνώθι σε εαυτόν” ή “γνώθι σον εαυτόν”! Καταπληκτική εμβάθυνση!

Εκτός από την απόκτηση γνώσεων αυτήν καθαυτήν, η οποία είναι μια διαδικασία την οποία διασκεδάζει αφάνταστα, έχει μια καταπληκτική ικανότητα να συνδυάζει τις γνώσεις του μεταξύ τους. Στο τέλος υφαίνει ένα πυκνό δίχτυ μάθησης από το οποίο δεν ξεγλιστρά τίποτα! Δεν ξεγλιστρούν ούτε καν οι δημοσιεύσεις μου σ’ αυτό το blog, το οποίο διαβάζει και καταλαβαίνει. Σύμφωνοι, σε πολλές λέξεις έχει πρόβλημα, ιδίως με την αργκό, αλλά αυτό δεν κάνει λιγότερο αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι μπορεί να καταλάβει το νόημα όσων γράφονται! Εγώ με τα πορτογαλικά έχω πολλή δουλειά ακόμη..!

Αφού λοιπόν θα το διαβάσεις κι αυτό το post, φίλε μου, μπορώ να συνεχίσω να γράφω σε δεύτερο πρόσωπο, σωστά; Όπως σου είχα πει και τις προάλλες που μιλούσαμε, τώρα καταλαβαίνω τι ήθελε να πει ο ποιητής όταν έγραφε ότι “Έλληνες καλούνται οι της ημετέρας παιδείας μετέχοντες”. Δεν ξέρω αν έχω την εξουσία να το κάνω αυτό, αλλά για μένα είσαι Έλληνας. Ξέρω ότι κοκκινίζεις τώρα! χεχεχε…

Έτσι λοιπόν έχουν τα πράγματα. Εύχομαι να μη σταματήσουν να γεννιούνται τέτοια μυαλά, γιατί απλά θα ήταν κρίμα!

Πολλά φιλιά σε όλους μέχρι να τα ξαναπούμε!

“Δεν είμαι στα καλά μου. Κάτι δεν πάει καλά με μένα. Βιώνω κάτι που μοιάζει πολύ με τη νευρικότητα του εθισμένου όταν περνάει αναγκαστική αποτοξίνωση. Ποια είναι η δική μου τοξίνη όμως; Και είναι σίγουρα τοξική;  Το μόνο σίγουρο είναι ότι η νικοτίνη με παραμονεύει, κι αν επιμείνω κι άλλο θα με τυλίξει στα δίχτυα της.Τι έχετε όμως να πείτε, αγαπητές κυρίες και κύριοι, για τον εθισμό στο διαδίκτυο; Κύριοι διπλωματούχοι ψυχολόγοι, που πήρατε πτυχία πάνω στην ανθρώπινη συμπεριφορά και την κοινωνικότητα, ποια είναι η γνώμη σας για τις κοινωνικές επαφές μέσω καλωδίων τηλεφώνου;

Έχω πάθει πλάκα με τις γνωριμίες μου μέσω διαδικτύου. Ειδικά η μια απ’ αυτές είναι χειρότερη κι από τη νικοτίνη όσον αφορά στον εθισμό που μου προκαλεί και στο σύνδρομο στέρησης που περνάω τώρα που δεν μπορώ να μιλήσω μαζί του. Η καθημερινή μας κουβέντα για πάνω από 15 μέρες ήταν μια εξαιρετικά ευχάριστη ρωγμή στον τοίχο της καθημερινότητάς μου.

Αν λένε ότι είναι εφικτό να διατηρήσει κανείς φιλίες δι’ αλληλογραφίας, τότε σίγουρα μπορεί να κάνει φίλους μέσω διαδικτύου. Κι ένας λόγος παραπάνω, στα προγράμματα συνομιλίας δε χρειάζεται να περιμένεις εβδομάδες για να φτάσει το γράμμα με την απάντηση! Σε δευτερόλεπτα διαβάζεις τη γνώμη, την πλάκα, τις ερωτήσεις του συνομιλητή σου στην οθόνη του υπολογιστή σου.

Μόνο που στη δική μου περίπτωση, αυτό που διάβαζα στην οθόνη μου ήταν ενδιαφέρον, χιούμορ, ευαισθησία, θαυμασμός, ταλέντο. Και κόλλησα όπως η μύγα στο μέλι. Και μετά κόπηκε η γραμμή του τηλεφώνου, αυτό το θαυμαστό κομμάτι σύρμα που ενώνει το μικρόκοσμό μου με τον έξω κόσμο σε μια προσπάθεια επικοινωνίας. Και έπαθα κάτι σαν αυτό που νιώθουν οι κοκάκηδες όταν τελειώνει η σκόνη.

Όσο γράφω τόσο πείθομαι ότι οι φιλίες μέσω διαδικτύου δεν είναι χειρότερες από τις φιλίες δι’ αλληλογραφίας του περασμένου αιώνα. Καθόλου χειρότερες, για την ακρίβεια. Το κακό αρχίζει όταν ο ένας συνδεθεί υπερβολικά με τον άλλο, σε βαθμό αδικαιολόγητο από την απόσταση. Η απόσταση είναι ένας υπολογίσιμος παράγοντας, ειδικά όταν μεσολαβεί ένας ωκεανός και αρκετές χώρες. Και το άλλο κακό, επίσης στην περίπτωσή μου, είναι όταν το συναισθηματικό δέσιμο με τον απόντα φίλο εξ’ οθόνης είναι πιο δυνατό από αυτό με τους παρόντες ανθρώπους του εγγύς περιβάλλοντος. Oops! Tι κάνουμε τότε, κύριε πρόεδρε;

Θα έχει πολύ ενδιαφέρον η εξέλιξη της παρούσας ιστορίας. Ακόμα και για χάρη της ιστορίας, της κάλυψης της περιέργειας και της πλήρωσης του κενού, θα ήθελα να μάθω τι θα γίνει μετά. Λάθος το έθεσα: θα μάθω τι θα γίνει μετά. Γιατί θα είμαι εκεί όταν θα γίνεται!”

Ενώ περνούσα τη φάση του απίστευτου κολλήματος με τον υπολογιστή μου και το διαδίκτυο, είχα συναίσθηση ότι αυτό που κάνω είναι μόνο μια επίφαση πραγματικότητας και ότι η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω. Είχα επίγνωση ότι παραμελούσα την οικογένειά μου και τους φίλους μου, βρίσκοντας από ελάχιστο έως καθόλου χρόνο γι’ αυτούς. Ήξερα καλά ότι αν μου συνέβαινε κάτι κακό, αυτοί που θα μου στέκονταν είναι οι αληθινοί μου φίλοι, όχι οι ηλεκτρονικοί. Και όπως γίνεται συνήθως στις περιπτώσεις με τα μεγάλα κολλήματα, πρέπει να πιάσεις πάτο για να αρχίσεις να ανεβαίνεις πάλι.

Τώρα τα πράγματα είναι καλά με μένα. Επανακτώ σχέση με την πραγματικότητα και φροντίζω να αξιοποιώ πιο εποικοδομητικά το χρόνο μου. Είμαι η Silence maker και είμαι καλά!..  Και, έτσι για την ιστορία, αναφέρω ότι με το εν λόγω άτομο μιλάμε τακτικά τεσσερισήμισι μήνες τώρα, έχω ξεπεράσει (εν μέρει) το κόλλημά μου μαζί του και έχουμε γίνει φίλοι.

Είναι μια υπέροχη, ηλιόλουστη μέρα μετά τα χιόνια! Καλύτερα να πω ότι είναι μια ηλιόλουστη εβδομάδα!.. Φαίνεται ότι το τριήμερο με τα κρύα του και τις χιονοθύελλές του ήταν μια παράτονη νότα στη λιακάδα πριν και μετά. Παρόλο που έμεινα αποκλεισμένη στο σπίτι 3 μέρες, τώρα όλα έχουν λιώσει και το χορταράκι στα χωράφια είναι πράσινο πράσινο. Από το πρωί σκέφτομαι παροιμίες για Φλεβάρηδες που φλεβίζουν και μυρίζει καλοκαίρι, κι ας λένε ότι γύρω στα μέσα Μαρτίου θα ξαναέχουμε κακοκαιρίες… Ας κάνει όσο κρύο κι όσο χιόνι θέλει, η άνοιξη είναι στο δρόμο κι έρχεται και το ξέρουμε όλοι! Ακόμα κι ο χειμώνας το ξέρει, και κάνει ό,τι μπορεί να διατηρήσει την ισχύ του πριν πάρει πόδι για μήνες.

Πάντως είναι απίστευτο πόσο ο καιρός επηρεάζει τη διάθεσή μας! Όσο είχε συννεφιά και κρύα μου άρεσε πολύ, να λέμε του στραβού το δίκιο. Αυτός ο καιρός ταιριάζει πολύ με metal και gothic μουσική, κι όποιος λέει το αντίθετο θα έπρεπε να το δοκιμάσει μια φορά για να δει κι από μόνος του! Όλη αυτή η σκοτεινιά στον ουρανό μέρα μεσημέρι βγάζει από μέσα σου όλη τη δική σου σκοτεινιά, την εξατμίζει στον αέρα και μένεις κενός και ήρεμος. Όμως, πρέπει να βρεις κάτι όμορφο να γεμίσεις το κενό μετά, κάτι που να σου αρέσει να κάνεις, κάτι που να σε ευχαριστεί. Είναι επικίνδυνο πράγμα να αφήνεις το μέσα κενό αγέμιστο. Τα στατιστικά λένε ότι στις Σκανδιναβικές χώρες, που ο ουρανός συννεφιασμένος τον πιο πολύ καιρό και ο χειμώνας είναι βαρύς (ή τουλάχιστον ήταν πριν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και την πλανητική θέρμανση), οι άθρωποι ακούνε πιο συχνά μέταλ, αλλά τα ποσοστά αυτοκτονιών είναι υψηλότερα από αυτά στις χώρες της Μεσογείου, που ο ήλιος λάμπει 350 μέρες το χρόνο!… Ηθικό δίδαγμα; Λιαστείτε αλλιώς χανόμαστε!

Στη δική μου διάθεση ο ήλιος έχει παίξει με όλα τα χρώματα! Από το γκρι και το μαύρο, που επικρατούσαν, τώρα έχει κόκκινα, πορτοκαλιά, πράσινα, κίτρινα, λάμπουν όλα μαζί όπως τα φύλλα μετά τη βροχή. Ξύπνησα σήμερα το πρωί και είχα ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αφτιά, και o λόγος δεν είναι αυτός που σκεφτήκατε τα πονηρά μυαλά!.. Μου έρχεται να χορέψω και να τραγουδήσω, να κάνω πλάκες και να πω ανέκδοτα. Ξαφνικά με έχει πιάσει μια αισιοδοξία, μια χαρά, όλα μου φαίνονται εύκολα και αγαπάω όλον τον κόσμο. Όσοι θέλετε λοιπόν να μου ζητήσετε καμιά χάρη, βιαστείτε πριν πιάσει πάλι καμιά συννεφιά και χάσουμε τη δίκη!

Θα τα ξαναπούμε πάντως, ακόμα και συννεφιά να πιάσει! Όσο έχουμε στη ζωή μας ανθρώπους που μας αγαπούν και τους αγαπάμε, δεν πρέπει να φοβόμαστε καμιά αστραπή. Κι ας μην είναι πάντα καθαρός ο ουρανός… Να είστε όλοι καλά.

Δεν υπήρχε άτομο πιο αντίθετο με το μοίρασμα πληροφοριών στο δίκτυο από μένα. Ήμουν εντελώς κάθετη στην κοινοποίηση προσωπικών δεδομένων, στην τελαλοποίηση των στιγμών του καθενός και στο ανέβασμα φωτογραφιών. Όχι ότι την είχα πατήσει σχετικά, απλά θεωρούσα ότι όλα αυτά δεν είναι για μένα, αλλά για κάτι ανθρώπους πορωμένους με τον υπολογιστή τους, που ζουν online. Όλα αυτά μέχρι πέρσι! Γιατί μετά έγινα κι εγώ ένας  άνθρωπος πορωμένος με τον υπολογιστή του που παθαίνει κρίση πανικού όταν του κόβεται η σύνδεση στο δίκτυο!… Έτσι λοιπόν, να’ μαι κι εγώ στο ολοκαίνουριο blog μου! Καλώς σας βρήκα όλους!
Αν έπρεπε να με περιγράψω με τρεις λέξεις, θα με χαρακτήριζα ήσυχη δύναμη, παθιασμένη με τη γνώση (επί παντός επιστητού, βιβλιοφάγος και ντοκυμαντεράκιας όσο δεν πάει) και χορευταρού. Εντάξει, ήταν παραπάνω από τρεις λέξεις, τι να κάνουμε; Είναι κάπως αμήχανο να σου ζητούν να περιγράψεις τον εαυτό σου. Αν πεις πολλά καλά για σένα, κινδυνεύεις να φανείς ψωνάρα, αν πεις πιο μετριοπαθή πράγματα σου κολλάνε την ταμπέλα του ανασφαλή. Γι’ αυτό έχω να προτείνω το εξής: ας πετάξουμε τις ταμπέλες κι ας δώσουμε στους ανθρώπους μια ευκαιρία να είναι όποιοι θέλουν!

Εις το επανιδείν, λοιπόν! Πάω να ανακτήσω επαφή με την αληθινή ζωή!..