Στον (ηλεκτρονικό) κόσμο σου

Τον τελευταίο καιρό στις συζητήσεις με τους φίλους μου επικρατεί το θέμα της δημοτικότητας του facebook. Πρόσφατα γράφτηκα κι εγώ σ’ αυτό το “εργαλείο κοινωνικής δικτύωσης” και έχω ήδη ανακαλύψει παλιούς συμμαθητές από το σχολείο μου, παιδιά που είχαμε πάει μαζί κατασκήνωση, συμφοιτητές και άλλα άτομα, που ούτε καν φανταζόμουν ότι οι δρόμοι μας θα διασταυρώνονταν ποτέ ξανά. Υπολόγιζα φαίνεται χωρίς τον ξενοδόχο.

Στις συζητήσεις με τους φίλους μου, λοιπόν, σχεδόν ομόφωνα συμφωνούμε ότι το facebook δεν είναι καλό ή κακό από μόνο του, αλλά εξαρτάται από τη χρήση και τη συχνότητα χρήσης που του κάνει κανείς. Σίγουρα είναι ευχάριστο να ξαναβρίσκεσαι με παλιούς γνωστούς, αλλά σίγουρα δεν είναι απόλυτα υγιές να περνάς σ’ αυτό όλη σου τη μέρα. Υπάγεται στην κατηγορία “ιντερνετική ζωή”, που έχω αναφέρει σε προηγούμενη δημοσίευση. Τις στιγμές που κάνει κανείς το διάλειμμά του από τη δουλειά, είναι μια ευχάριστη νότα διασκέδασης του μυαλού να παίξει ένα δυο παιχνιδάκια στο προφίλ του ή να στείλει ένα ιπτάμενο πρόβατο σε κάποιον από τις επαφές του. Αυτό που δεν έχουμε καταλήξει ακόμα, παρά τις πολλές ώρες κουβέντας, είναι τα αίτια: τι ωθεί τον καθέναν μας να επικοινωνεί ηλεκτρονικά, αντί να το κάνει ενώπιος ενωπίω, πάνω από μια κούπα καφέ ή ένα ποτήρι ποτό;

Η ηλεκτρονική πραγματικότητα είναι η τρύπα της στρουθοκαμήλου. Όποτε νιώσεις ότι απειλείσαι από το πραγματικό περιβάλλον σου, μπορείς να χωθείς στην εικονική πραγματικότητα που έχεις δημιουργήσει και να δραπετεύσεις. Όταν περάσει η μπόρα, βγάζεις το κεφάλι έξω και κοιτάζεις γύρω γύρω να δεις τι επεισόδια έχασες, αν βέβαια είσαι ακόμα ζωντανός (στην περίπτωση της στρουθοκαμήλου). Στον εικονικό σου κόσμο υπάρχεις ανενόχλητος, χωρίς υποχρεώσεις, λογαριασμούς, Κτηματολόγια (άλλος μπελάς κι αυτός), έγνοιες. Σου δίνεται η δυνατότητα να γνωρίσεις άτομα από όλον τον κόσμο, χωρίς να βγεις από το δωμάτιό σου. Και σε περίπτωση που κάποιος σε ενοχλεί ή σου προκαλεί ανία, εύκολα τον διαγράφεις από τις επαφές σου ή τον μπλοκάρεις και ξεμπέρδεψες μαζί του μια και καλή. Δεν είναι να απορεί κανείς που τόσοι άνθρωποι καθημερινά αποδρούν στους εικονικούς κόσμους τους, είτε αυτοί βρίσκονται στο facebook, είτε στα προγράμματα επικοινωνίας είτε οπουδήποτε αλλού.

Φυσικά, όπως σε όλα τα πράγματα, έτσι κι εδώ υπάρχει και ο αντίλογος. Όχι που δε θα υπήρχε. Η ανθρώπινη μοναξιά δεν επουλώνεται με ηλεκτρονική παρέα. Η ανθρώπινη επαφή δεν υποκαθίσταται με μηνύματα σε μια οθόνη. Καλώς ή κακώς είμαστε φτιαγμένοι για να είμαστε παρέα, είτε περνάμε καλά είτε τρωγόμαστε μεταξύ μας. Καλή είναι η επικοινωνία μέσω δικτύων κοινωνικοποίησης, αλλά όπως λέει και το τραγούδι κάποιων φίλων έχεις πρόβλημα “όταν η οθόνη σβήσει”. Για παράδειγμα, εγώ αυτή τη στιγμή έχω τα νεύρα μου και θέλω να ακούσω μια φιλική κουβέντα, αλλά καμιά επαφή μου δεν είναι μέσα. Τι κάνουμε; Τηλεφωνάμε στους φίλους μας και βγαίνουμε τσάρκα.

Φάσκω και αντιφάσκω. Δε βγαίνει άκρη, μου φαίνεται.  Καλύτερα να ανοίξω τη βρύση του κρύου νερού και να χώσω το κεφάλι μου από  κάτω, μήπως και το μυαλό πήξει και πάει στη θέση του.  Τι να πω;…